اگر چه با گرم شدن پياپي زمين تقويم جلالي هم گاه غلط از آب در مي آيد و در زمستان فروردين از راه مي رسد، اما هنوز هم آغاز رسمي بهار شور و شعفي به من مي بخشد كه با كمتر چيز ديگري قابل مقايسه است. زمين، سبز، درخت، سبز، هوا، سبز... سبز را كه مي بينم بي اختبار مثل يك گوسفند رها شده از گله حس مي كنم در نهايت آزادي ام و در رقص طبيعت به دور خودم مي چرخم. گويا گاهي لازم است جز مساحت دايره اطرافم به شعاع يك متر، هيچ چيز ديگري را نبينم. انگار در اين دايره بسته خدا هم با من در حال رقصيدن است.