هر چه قدر به صفحه تلويزيون نگاه مي کنم و خبرسازترين مرد ايران را مي بينم برایم بیشتر سوال پيش مي آید که چرا نماهايي که درابتدا اکثرا Extreme Long Shot بودند و ديگر لا اقل Long Shot  ، کم کم دارند به Medium Shot و در اين اواخر به Close up تبديل مي شوند.

آن موجي که در تيرماه سال 85 ايجاد شد کجا رفت؟

آن استقبال هاي گرم مردمي چه شد؟

آیا باز هم شور انقلابی مردم احساساتی ما را گرفته بود؟

گردن فرازي ها در مجامع بين المللي با پشتوانه قوي مردمي چه بر سرش آمد؟

آیا باز هم حباب ساده اندیشی و خوش باوری مردم ما ترکیده است ؟

نمي دانم.

در اين مواقع کمتر پيش مي آيد که مسئولين ، مردم ايران را با شعور ترين مردم دنيا بدانند. ظاهرا متر و ميزان شعور مردم حمايت بي چون و چرا از مسئولان است. اين يکي را هم نمي دانم.

یادم می آید برای انتخاب ریاست جمهور بعد از خاتمی رای اولی بودم. از این که او انتخاب شده بود چندان هم ناراضی نبودم. در مصاحبه های انتخاباتی اش فرد متفاوتی به نظر می آمد. آدم را به آینده امیدوار می کرد.

این را هم نمی دانم که چرا ناخواسته عاشق چشم و ابرویش شده بودم. الآن که سعی می کنم لنز دوربین درونم را از Extreme Long Shot چند سال پیش به Close up تبدیل کنم در اجزای صورت دکتر نه چشم دلربایی می بینم و نه ابروی دل فریبی. و در Medium Shot  او یک مشت جاهل که در جهل مرکب خود فرو رفته اند.

افسوس

افسوس که چینی نازک سهل اندیشی کودکانه من هم شکست.

مبادا

مباد آن روز که مردم ما دو مرتبه دور خودشان حباب ساده اندیشی ترسیم کنند.

من که دست کم به خاطر نمازهای قضا شده ام نمی بخشمش.