چند دقیقه پیش رفتم سر کوچه خرید کنم. از جلوی یک نانوایی رد می شدم. دیدم دو نفر دارن دعوا می کنند. یک آقای 60-50 ساله و یک خانم 50-40 ساله. سر خنک کردن نون هاشون. چند لحظه ایستادم نگاهشون کردم. یک درگیری لفظی همراه با فحش و فحش کشی در ملأ عام جلوی چشمان کودک خردسال اون طرف خیابون که داره توی پارک بازی می کنه. جلوی چشمان دختر جوان مرد که توی ماشین نشسته و پدر رو الگویی برای خودش می دونه.مرد با الفاظ رکیک قصد تخریب شدید شخصیت زن جلوی مردم رو داره و در درگیری لفظی بر زن کاملا پیروزه. صاحب نانوایی میاد و میگه حاج آقا شما کوتاه بیاین. شما صلوات بفرستید!!

آیا این حاج آقا همون حاجی ای است که سال پیش از مکه اومده؟ آیا این همون حاج آقایی است که هر شب نمازش رو توی صف اول مسجد محل می خونه؟ آیا این همون حاج آقایی است که ماه محرم لباس سیاه می پوشه و هیأت عزاداری راه می اندازه و نذری میده؟

آیا این حاج آقا دوست داره که یک مرد مثل خودش غرور و شخصیت و حیثیت همون دختر جوانش رو توی خیابون جلوی ده ها نفر لگد مال کنه؟

من هم مثل خیلی های دیگه که دارن از کنار این قضیه خیلی ساده عبور می کنند و تو فکر قسط وام و کرایه خونه و سهمیه بنزین خودشون هستند و خودشون رو درگیر این ماجرا نمی کنند از کنار نانوایی رد میشم. یکی دو دقیقه بعد که از سوپر مارکت برمی گردم همسر حاج آقا رو می بینم که پیاده شده و میخواد حاجی رو آروم کنه. میگه این زنیکه ارزشش رو نداره که شما به خاطرش اعصاب خودتون رو خرد کنید. حاج آقا رو با سلام و صلوات و من بمیرم تو بمیری بعد از اون همه فحش هایی که نثار اون خانم محترم و خانواده اش کرد سوار ماشین می کنند و ماجرا به خوبی و خوشی برای حاجی و زن و بچه اش تموم میشه. این وسط یه قلب شکسته و تحقیر شده میمونه و یک شخصیت لگد مال شده. به حاجی میگم :